بگو چگونه تو را می شود صدا بزنم ؟
و روی بال و پرم رنگی از حنا بزنم؟
گذشت فصل زمستان زغال قسمت من ...
به قلب خسته و تارم نگو جلا بزنم !!
ببین تمام وجودم پر از بهانه ی توست
سری بیایم و یک سر به آن سرا بزنم
من از گذشته ی دوری دلم شکسته شده
که حرف های خودم را نشد به جا بزنم -
که تیره روز ِ لباسم برای هابیل است :
چگونه چشم به چشم کبوترا بزنم ؟
همیشه وسوسه همراه چشم های من است
چقدر ؟؟ ... تا به کجاهاش دست و پا بزنم ؟
قبول این که کلاغم ولی بدان آقا
پیاده آمده ام تا تو را صدا بزنم !!
رشت - آبان ۸۵

